می فروشی گفت کالایم می استمائیم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایهی دادیم و نهاد ستمیم
یادگار از تو همین سوخته جانی است مرا
تا خار غم عشقت آويخته در دامن
دانی ز چه عشق گلرخان مطلوبست
تـا کـه از طـارم مـیـخـانـه نـشـان خـواهد بود
در فروبند که ما
تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
تا که از جانب معشوق نباشد کششی
تــنــهــا نــه مـن از شـوق سـر از پـا نـشـنـاسـم
تا گشودم نامه اش را سوختم در انتظار
از ياد تو بر نداشتم دست هنوز ..... دل هست به ياد نرگست مست هنوز
ز غوغای نیاز و ناز خودخواهان دلم خون شد
نمي توان به تو شرح بلاي هجران کرد .... فتاده ام به بلايي که شرح نتوان کرد
دوســـت دارد یار این آشفتگــــی ...... کوشـــش بیهوده به از خفتگــــی
ای مست شب رو کیستی ؟ آیا مه من نیستی؟
همه کس طالب یارند چه هشیار چه مست .... همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت
