مشاعره

[Sahaʀ]

چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما
به مسیحا نرسد فکر پرستاری ما..!!
دوش در خواب لب نوش تو را بوسیدم..
خواب ما به بُود از عالم بیداری ما...
خیام

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست
- خيام

 

[دژاوو]

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست
- خيام

ترسم که تو هم یار وفادار نباشی
عاشق کش و معشوق نگه دار نباشی
من از غم تو هر روز دو صد بار بمیرم
تو از دل من هیچ خبردار نباشی

 

[【Ｅｐｉｐｈａｎｙ】]

یوسف فروختنم به زر ناب خطاست
نفرین به من اگر تو را به زر ناب دهم

ترسم که تو هم یار وفادار نباشی
عاشق کش و معشوق نگه دار نباشی
من از غم تو هر روز دو صد بار بمیرم
تو از دل من هیچ خبردار نباشی

 

[دژاوو]

یوسف فروختنم به زر ناب خطاست
نفرین به من اگر تو را به زر ناب دهم

مو احوالم خرابه گر تو جویی
جگر بندم کبابه گر تو جویی
تو که رفتی و یار نو گرفتی
قیامت هم حسابه گر تو جویی

​

 

[【Ｅｐｉｐｈａｎｙ】]

مو احوالم خرابه گر تو جویی
جگر بندم کبابه گر تو جویی
تو که رفتی و یار نو گرفتی
قیامت هم حسابه گر تو جویی

​

یاد من باشد که فردا دم صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا آب و زمین
مهربان باشم با مردم شهر
و فراموش کنم هر چه گذشت...

 

[دژاوو]

یاد من باشد که فردا دم صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا آب و زمین
مهربان باشم با مردم شهر
و فراموش کنم هر چه گذشت...

تــا کــی در انــتــظــار گـذاری بـه زاریـم
بـاز آی بـعـد از ایـنـهـمـه چـشم انتظاریم

 

[【Ｅｐｉｐｈａｎｙ】]

من آن گلبرگ مغرورم
که می میرم ز بی آبی
ولی با ذلت و خواری
پی شبنم نمی گردم...

تــا کــی در انــتــظــار گـذاری بـه زاریـم
بـاز آی بـعـد از ایـنـهـمـه چـشم انتظاریم

 

[دژاوو]

من آن گلبرگ مغرورم
که می میرم ز بی آبی
ولی با ذلت و خواری
پی شبنم نمی گردم...

من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه
تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه
چون جامه به وقت مصیبت سیه کنند
من موی ز مصیبت پیری کنم سیاه

 

[【Ｅｐｉｐｈａｎｙ】]

هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد
بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد

 

[دژاوو]

هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد
بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد

در عشق ز ما عکس در آیینه نیفتد
از گرد هوس بس که سبکبار نشستیم

 

[دژاوو]

در عشق ز ما عکس در آیینه نیفتد
از گرد هوس بس که سبکبار نشستیم

من دگر سوی چمن هم سر پروازم نیست

که پر بازم اگر هست دل بازم نیست



آشیان ساختن ارزانی مرغان چمن

آشیان سوخته ام من که هم آوازم نیست

شهریار

 

[لو:)]

من دگر سوی چمن هم سر پروازم نیست

که پر بازم اگر هست دل بازم نیست



آشیان ساختن ارزانی مرغان چمن

آشیان سوخته ام من که هم آوازم نیست

شهریار

تو را با غیر می بینم، صدایم در نمی آید
دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید
مهدی اخوان ثالث

 

[【Ｅｐｉｐｈａｎｙ】]

در به ز خودی نظر مکن غصه نخور
در کم ز خودی نظر کن و شاد بزی

تو را با غیر می بینم، صدایم در نمی آید
دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید
مهدی اخوان ثالث

 

[لو:)]

در به ز خودی نظر مکن غصه نخور
در کم ز خودی نظر کن و شاد بزی

یک نظر مستانه کردی عاقبت
عقل را دیوانه کردی عاقبت
با غم خود آشنای کردی مرا
از خودم بیگانه کردی عاقبت

 

[【Ｅｐｉｐｈａｎｙ】]

یک نظر مستانه کردی عاقبت
عقل را دیوانه کردی عاقبت
با غم خود آشنای کردی مرا
از خودم بیگانه کردی عاقبت

تو مگر دربدری ؟ خانه نداری ای بغض؟
همه شب سرزده مهمان گلویم هستی!

 

[دژاوو]

تو مگر دربدری ؟ خانه نداری ای بغض؟
همه شب سرزده مهمان گلویم هستی!

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح
هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را
برو از خانه گردون به در و نان مطلب
کان سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را

 

[آرتمیس]

ای درختان بلند
این مسافر خسته‌ست
و نگاهش را بر شاخه‌ی لرزان شما
مثل برگی بسته است

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او

زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم ولی

گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند

 

[دژاوو]

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او

زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم ولی

گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند

دل بـه هـجـران تـو عمریست شکیباست ولی
بــار پــیــری شــکــنــد پـشـت شـکـیـبـائـی را

 

[دژاوو]

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
که عشقآسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را
گر چنین جلوه کند مغبچه باده فروش
خاکروب در میخانه کنم مژگان را

 

[آرتمیس]

ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را
گر چنین جلوه کند مغبچه باده فروش
خاکروب در میخانه کنم مژگان را

ابر را دیده به زیر پر خویش
حیوان را همه فرمانبر خویش
بار ها آمده شادان ز سفر
به رهش بسته فلک طاق ظفر