گر درطلب گوهر کانی کانی
یاد باد انکه سر کوی تو ام منزل بود
مارا همه شب نمی برد خواب
بر آستان جانان گــر سر تـوان نهادن
در شبی پر ستاره و ارام،دختری در عذاب میمیرد
دردا که اسیر ننگ و نامیم هنوز
زلف او دام است و خالش دانه ی آن دام و من
تا پای تو رنجه گشت و با درد بساخت
تورا جانم صدا کردم ولیکن برتر از جانی
یک پاره اخضر میشود یک پاره عبهر میشود
آه ای نفس از نفس افتاده ، کجا رفت
ای بوی آشنایی! دانستم از کجایی
در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
یار با ما بی وفایی میکند
درد عاشق را دوايي بهتر از معشوق نيست
یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
تو بی من تنگ دل من بی تو دلتنگ
گو نام ما ز یاد به عمدا چه میبری
از دوســـــــت به یادگــــار دردی دارم
