قشنگ‌ترین بیت‌هایی که شنیدید

[حنا~]

عشق اقیانوس آرامی که میگفتی نبود
قایقم را در مسیر آبشار انداختی

 

[./.]

پنداشتم که عالمتان مهربان تر است
از زندگی درون رحم شادمان تر است
وقتی گذشته را دوباره ورق می زنم ولی
اینجا هجوم رنج و بلا بی امان تر است

 

[MRΣZA]

داغ بلندان طلب ای هوشمند
تا شوی از داغ بلندان بلند

 

[aliiii9]

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی:)

 

[بیتروز]

دانی که خانه ی حق چرا گشته سیه پوش؟
زیرا که خدای تو عزادار حسین است.

 

[Mehrasa~]

از شماتت کم کن و تیغی فرود آر و برو
آمدی وقتی که حر بی بازوان است ای پری
روح سهراب جوان از آسمان ها هم گذشت
نوشدارویش هنوز از پی دوان است ای پری

 

[Asuna]

دوش بوسیدم لب نوشین آن مه را به خواب
خواب شیرین چیست تعبیر شب دوشین من

 

[بیتروز]

موسیِ طورِ عشقم در وادی تمنا
مجروح "لَن ترانی" چون خود هَزار دارم
سعدی

 

[Asuna]

من تو را از آرزوهایت جدا کردم، ببخش
من به اسم لطف در حقت جفا کردم ببخش

با گمان عشق دل بستم به مهر این و آن
با تو و تنهایی‌ات ای دل چه‌ها کردم ببخش

 

[بیتروز]

شاهِ خوبانی و منظورِ گدایان شده‌ای
قدرِ این مرتبه نشناخته‌ای، یعنی چه؟
حافظ

 

[Asuna]

وین چه استغناست یارب وین چه قادر حکمت‌ست
کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

 

[..زهرا..]

بخوان و پاک کن و اسم خویش را بنویس
به دفتر غزلم هر چه نقطه چین دارم

محمدعلی بهمنی

 

[Rhodium]

به جان زنده دلان سعدیا که ملک وجود نیرزد آن که دلی را از خود بیازاری :)

سعدی

 

[Shkf.tv]

گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد
اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

 

[melina03]

مصرم اولش یادم نیس اما مصرع دومش: تو را سایه خود بس اگر یار خواهی...


پ.ن. میدونم حافظم داغونه

 

[MRΣZA]

زیرِ شمشیرِ غمش رقص‌کُنان باید رفت
کآن که شد کشتهٔ او نیک سرانجام افتاد

 

[Aynazi]

تو مپندار کزین در به ملامت بروم
که گرم تیغ زنی بنده بازوی توام:)

 

[MRΣZA]

سلسله‌ی موی دوست حلقه‌ی دامِ بلاست
هرکه در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

 

[آدنوزین :)]

چه‌ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم
مگر دشمن کند این‌ها که من با جان خود کردم
طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوری
غلط می‌گفت خود را کشتم و درمان درد خود کردم
وحشی بافقی

 

[MRΣZA]

ای دل مباش یکدم، خالی ز عشق و مستی
وانگه برو که رَستی، از نیستی و هستی