میر من خوش میروی کاندر سر و پا میرمت
تو همایی و من خسته بیچاره گدای
تو نه مثل افتابی که حضور و غیبت افتد
یارب ان نوگل خندان که سپردی به منش
شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی
یک نفس هشیار بودن عمر ضایع کردن است
دردمندان را سر كويش نه گر دار الشفاست
دانی که چرا سر نهان با تونگویم؟
یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا
ای آنکه طبیب دردهای مایی
یادایام جوانی جگرم خون می کرد
دارنده چو ترکیب طبایع آراست
ترک ما کردی و کردی دشمنی با دوستان
دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند / گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
حافظ
دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راستدوش دیدم که ملایک در میخانه زدند / گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
آسمان بار امانت نتوانست کشید / قرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه / چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع / آتش آن است که در خرمن پروانه زدند
یکی شه چون طرب را گوش گیرد
