• اگر سمپادی هستی همین الان عضو شو :

    ثبت نام عضویت

قشنگ‌ترین بیت‌هایی که شنیدید

  • شروع کننده موضوع شروع کننده موضوع radiowavefm
  • تاریخ شروع تاریخ شروع
«به یاد کسی که در دلش عشق است،
به یاد کسی که در جانش آتش است.»
از فردوسی.
کسی نیس بیاد تو چت؟
 
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ

می نوش که بعد از من و تو ماه بسی
از سَلخ به غُرّه آید از غُرّه به سلخ

خیام
 
«بشنو از نی چون حکایت می‌کند
از جدایی‌ها شکایت می‌کند»

بیت آغازین مثنوی معنوی
از مولانا

میلادی است. او در سال 1207 میلادی در بلخ (امروزه در افغانستان) ( نگید مولانا افغانیه مولانا ایرانیه هرکی بگه افغانیه با من طرفه) به دنیا آمد و در نهایت در قونیه (ترکیه امروزی) فوت کرد.

مولانا به خاطر اشعار عمیق و فلسفی‌اش، به ویژه در مثنوی معنوی و دیوان شمس، معروفه. او به موضوعاتی چون عشق، عرفان، و جستجوی حقیقت پرداخته و تأثیر عمیقی بر ادبیات و عرفان اسلامی گذاشته است. اشعار او به زبان‌های مختلف ترجمه شده و همچنان در سراسر جهان مورد مطالعه و ستایش قرار می‌گیرد.
 
به نان خشک قناعت کنیم و جامه دلق
که بار محنت خود به که بار منت خلق
 
به نقل از Mohammad_jafari :
به نان خشک قناعت کنیم و جامه دلق
که بار محنت خود به که بار منت خلق
کلیک کنید تا باز شود...
به نان خشک قناعت کن، ای دل شاد و خرم
که در دلقی ز نازک‌تر، خوش‌تر ز بار غم

به زحمت‌های خلق، دل خود را مشکن
که در سادگی، خوشی است، در دل بی‌کرم

به یاد روزگارانی که در فقر می‌گذشت
خوشا آن روزها، با دل‌های بی‌درد و غم
 
به نقل از MCKPJ :
به نان خشک قناعت کن، ای دل شاد و خرم
که در دلقی ز نازک‌تر، خوش‌تر ز بار غم

به زحمت‌های خلق، دل خود را مشکن
که در سادگی، خوشی است، در دل بی‌کرم

به یاد روزگارانی که در فقر می‌گذشت
خوشا آن روزها، با دل‌های بی‌درد و غم
کلیک کنید تا باز شود...
🤩
 
  • لایک
امتیازات: MCKPJ
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟
«بال» وقتی قفس پَر زدن چلچله هاست
 
کاش دست دوستی هرگز نمیدادی به من
آرزوی وصل از بیم جدایی بهتر است
 
صبر را عاجز کند دردی که بیش از طاقت است
صایب تبریزی
 
وه که مرگ از زندگی با ننگ به
جام زهرآگین همان بر سنگ به
 
خوش است با غم هجران دوست سعدی را
که گرچه رنج به جان می‌رسد امید دوا‌ست
 
چون ساختهٔ دردم در حلقه نیارامم
چون سوختهٔ عشقم در نار نخواهم شد
 
سراسر رفتن و رفتن
با تردید هنگامه شب
از سنگی میانه رود پریدن
در گوشم نخوان تو《 قصه نرسیدن》
دراز است راه میدانم
 
حافظ غم دل با که بگویم که در این دور
جز جام نشاید که بود محرم رازم
 
کل شعرش قشنگههه
تو نه چنانی که منم، من نه چنانم که تویی

تو نه بر آنی که منم، من نه بر آنم که تویی

من همه در حکم توام، تو همه در خون منی

گر مه و خورشید شوم، من کم از آنم که تویی

با همه ای رشک پری، چون سوی من برگذری

باش چنین، تیز مران! تا که بدانم که تویی

دوش گذشتی ز درم، بوی نبردم ز تو من

کرد خبر گوش مرا، جان و روانم که تویی

چون همه جان روید و دل، همچو گیا خاک درت

جان و دلی را چه محل، ای دل و جانم که تویی

ای نظرت ناظر ما، ای چو خرد حاضر ما

لیک مرا زهره کجا، تا بجهانم که تویی

چون تو مرا گوش کشان، بردی از آن جا که منم

بر سر آن منظره‌ها، هم بنشانم که تویی

مستم و تو مست ز من، سهو و خطا جست ز من

من نرسم لیک بدان، هم تو رسانم که تویی

زین همه خاموش کنم، صبر و صبَر نوش کنم

عذر گناهی که کنون گفت زبانم که تویی
 
You must log in or register to reply here.
Back
بالا